Vergadering
Als het gaat om vergaderen door de politiek sla ik meestal een wat knorrige en brommerige toon aan. Het is niet goed of het deugt niet in mijn ogen, maar het verbetertraject is al enige tijd bezig. Iets in de geest van twee stappen vooruit en dan weer een stap achteruit. Maar met de afgelopen raadsvergadering was er zowaar een hupje vooruit, zeg maar twee keer gooien bij Ganzenbord. De vastgestelde spreektijd, wat een zegen is dat, zorgt er sowieso voor dat het geen nachtwerk meer wordt. En werden vooraf de reacties van het college met aanbevelingen over amendementen en moties uitgedeeld en dat scheelde zeker een uur. Hoe vaak ik niet heb gehoord van: ik wacht eerst het antwoord van de wethouder af, voordat ik zelf een mening heb. Dat hoeft dus niet meer. Door het schrappen van zoveel mogelijk overbodige regeltjes, stroperige formaliteiten en beschimmelde procedures kan je meer aandacht geven aan het echte debat en de inhoud. Nu alleen nog die oubollige bedankjes aan de ambtenaren achterwege laten en we maken echt meters. Maar ook inhoudelijk mocht de vergadering er zijn, want dankzij de inbreng van veel fracties, ook vooral uit de oppositie, werd de nieuwe Verordening Wmo en Jeugdhulp nog beter. En meestal is het hullie en zullie in de raad, maar nu was er een gezamenlijke inspanning om iets beter te maken voor een kwetsbare groep inwoners. En dan dus een agendapunt dat unaniem aangenomen werd en daar wordt de burgemeester altijd blij van. Is er dan niets te mopperen? Tuurlijk wel en dat is dat er lokaal nog geen goed gremium is om actuele zaken te adresseren en te bespreken. Twee insprekers over de stroomdozen, die alleen hun zorgen konden uitten, hadden dat graag anders gezien want het besluit komt er snel aan.