Blazoen

Het was een lange zit met alle ceremonie en tradities rond het aanbieden van een coalitieakkoord en de benoeming van wethouders. Onnodig geklap, overbodige bedankjes en veel lovende woorden, het hoort er allemaal bij, dat weet ik ook wel. Maar dan is het als politiek duider juist de taak om tussen de regels en ceremonie door van alles op te pikken. Meestal is dat voor fijnproevers, maar nu sprong het stemgedrag bij het benoemen van de wethouders er wel uit. Normaal is er, op een enkele grappenmaker na, unanieme instemming met de voordrachten of hooguit uit principe een blanco stem. En zo was het bij drie wethouders, maar bij Karin van Vliet van Streekbelangen werden de stembriefjes anders ingevuld met 21 stemmen voor en 10 voor haar fractievoorzitter Marieke Versloot. Eigenlijk al een soort motie van geen vertrouwen in de komende vier jaar in deze wethouder. Het is een geheime stemming en anoniem, maar ik durf de gok wel aan dat de voltallige oppositie hiermee een duidelijk signaal heeft willen afgeven. Je kan het maar beter nu gezegd hebben, zo moeten de raadsleden van PRO Stichtse Vecht, CDA, ChristenUnie-SGP en PVV hebben gedacht over dit duidelijke signaal, is mijn inschatting. Het is toch een krasje op het blazoen van het nieuwe college en de tijd zal het leren of het ook een echte scheur wordt. Als wethouder begin je dus niet lekker aan de wedstrijd en dat in een periode dat de ambitie hoog is en dat er ook geleverd moet worden op tal van dossiers. De lat ligt hoog en die heb ik daar ook neergelegd. Soms lukt het niet bij de eerste sprong, maar er is altijd een herkansing. En dat moeten we wel in acht nemen als we de maat gaan nemen van dit college en de vier wethouders met burgemeester. Pas bij drie slag ben je uit.