De Willibrordschool, een begrip in Vleuten al ruim 100 jaar. We zoeken de verhalen

VLEUTEN > Ruim een eeuw geleden krijgt Vleuten zijn eerste rooms-katholieke school. Met de inwerkingstelling van de Lager-onderwijswet 1920 zijn openbare en scholen met een religieuze grondslag financieel aan elkaar gelijkgesteld, zodat er voor het Vleutense kerkbestuur geen belemmering meer bestaat een eigen school op rooms-katholieke grondslag te stichten.

Honderd jaar later bestaat de Willibrordschool nog steeds. Niet langer in de Schoolstraat waar zij begon, maar direct gelegen naast de kerk aan de Pastoor Ohllaan, waar recent het Kindcentrum Willibrord feestelijk de deuren heeft geopend. Een gebeurtenis die oud-leerling en voormalig schoolbestuurslid Henny Smorenburg, de oud-directeur Nico Koopmanschap en de huidige directeur Dave van der Geer willen markeren.

‘Bij de opening van het kindcentrum is de Willibrordschool formeel tot een einde gekomen en dat kunnen we niet zo maar aan ons voorbij laten gaan’, aldus Smorenburg. ‘Daarom is besloten de geschiedenis van 100 jaar Willibrordschool in een boek vast te leggen. De rode draad die we voor ogen hebben is de vraag “waar in het dorp heeft de school allemaal gezeten?” Met de locaties als uitgangspunt hopen we dat oud-leerlingen zullen zeggen: “Och ja, dat noodlokaal op de Nieuwe Vaart. Oh, daar gebeurde dit of dat” en dan komen de verhalen vanzelf’. 

Niet alleen de locaties spelen in het boek een rol. Ook het onderwijs zelf komt aan bod. In een eeuw verandert er veel in de klas. Lei en griffel maken plaats voor pen en papier, en later de tablet. Voor het schoolbord en krijt komen digiborden en touchscreens in de plaats. Het onderwijs verandert ook, evenals de invloed van de kerk op het reilen en zeilen op school. 

Voor de recentere geschiedenis wordt een beroep gedaan op oud-leerkrachten, bestuursleden en leerlingen. Zij mogen herinneringen insturen of worden geïnterviewd over vroeger. Aan de hand van hun verhalen moet een prettig leesbaar boek ontstaan met kaderteksten, wederwaardigheden en veel foto’s van de school, schooluitjes en leerlingen. ‘De smeuïge verhalen mogen zeker niet ontbreken, maar ze moeten wel waarheidsgetrouw zijn’, aldus Koopmanschap. Dergelijke verhalen variëren van anekdotes over leerlingen die de ‘meester’ meenamen naar de kermis tot een familie die een week later verhuisde om te voorkomen dat de school op de peildatum onder het minimale aantal leerlingen zou zakken. En van ouders die steeds mondiger werden tot de leraar die zelf een boerenkar moest organiseren om het meubilair uit zijn klaslokaal naar de nieuwe vestiging te verhuizen.

Hebt u in het verleden op de Willibrordschool gezeten of er les gegeven en wilt u hierover vertellen, dan kunt u uw verhaal (kort of lang) sturen naar 100jaarwillibrordschool@wijs-utrecht.nl. Dan neemt de auteur van het boek contact met u op voor een interview of om te overleggen over een bijdrage. Uiteraard zijn foto’s en andere illustraties ook van harte welkom.