Ernst-Jan Koomans uit Tienhoven schrijft debuutroman Met de g van gnus
Lezersnieuws
Hoe kwam je op het idee voor je boek?
Ken je het nummer van Acda en De Munnik over Herman in de zon op een terras die in ‘t AD leest dat ‘ie niet meer in leven was? Zijn auto was volledig afgebrand. En de man die hem gekocht had stond onder zijn naam in de krant. Daar zit hij dan met meer vrijheid dan hem lief was en nu wist hij het niet meer. Waar het lied eindigt, zou mijn roman kunnen beginnen. De scherven van je oude leven heb je achtergelaten en wereld ligt opnieuw aan je voeten. Wat doe je dan? En hoe kom je aan voldoende middelen om je nieuwe leven vorm te geven? Dat leek mij een interessant vertrekpunt.
Waar gaat het boek over?
Het boek gaat over het leven van Herman, Abdel en Noah die elkaar voor het eerst ontmoeten in een hostel in Nice, waar ze een kamer delen. Herman is gevlucht voor zijn vader, een gewelddadige alcoholist, voor zijn zwangere vriendin die van abortus niets wil weten en voor zijn aanstaande schoonmoeder die al op jonge leeftijd lijdt aan dementie. De tweede hoofdpersoon is Abdel, die zijn moederland Ivoorkust is ontvlucht omdat hij daar zijn leven als homo niet zeker is. De derde persoon die we leren kennen is Noah, zoon van een alleenstaande garagehouder, tevens groot liefhebber van klassieke muziek. Na een mislukte overval op het Chagall museum houdt Noah zich schuil voor de politie. Voor alle drie geldt dat ze niet terug kunnen en willen naar hun oude leven. Ze zien zich genoodzaakt een nieuw bestaan op te bouwen. Maar een nieuw bestaan kost geld, geld dat ze niet hebben. Met z’n drieën bedenken ze daarvoor een creatieve oplossing.
Hoe ben je daarna aan het werk gegaan?
Ik ben gaan zitten en gewoon begonnen. Precies zoals het volgens de boekjes niet moet. Elementaire schrijfregels zeggen dat je het basisidee eerst helemaal moet uitwerken. Je beschrijft de verhaallijn, de verschillende plots en bepaalt de structuur van het verhaal. Daarna maak je een psychologisch profiel van al je personages. En pas als je dat allemaal hebt beschreven kan het feest beginnen. Zo heb ik het dus niet gedaan. Ik ben gewoon gaan schrijven. Elke dag startte ik met een blanco pagina. Waar het verhaal naar toe zou gaan wist ik zelf ook niet. Dat ontrolde zich tijdens het schrijven. Ik liet mezelf verrassen door de personages uit het boek, wat ze vandaag voor mij in petto hadden.
Zou je het een misdaadroman kunnen noemen?
Ja, dat mag hoor. Maar je mag het ook een avonturenroman noemen of een absurdistische komedie. Het boek is volgens mij niet in slechts een hokje te stoppen.
